Głòwne Ołtarze

ŚW. JÓZEF

św. Józefowi, bardzo duży i piękny, wyróżnia się tym, że jest jedynym ołtarzem w Sanktuarium Wspomożycielki, który się zachował tak, jak to chciał sam ks. Bosko. Pozostał również niezmieniony po pracach przeprowadzonych w związku z rozbudową Bazyliki, które miały miejsce w latach 1934 – 1938. Główny obraz tam się znajdujący został wykonany przez malarza Lorenzone (podobnie jak obraz w ołtarzu głównym), zgodnie z dokładnymi wskazówkami ks. Bosko. Św. Józef trzyma na rękach Dzieciątko Jezus. Obok, w postawie dobrotliwej matczynej otwartości: Maryja ze złożonymi rękoma. Na uwagę zasługuje pewien ważny szczegół: Dzieciątko Jezus wręcza św. Józefowi róże, a Święty je rzuca na kościół Maryi Wspomożycielki i na Oratorium w Turynie-Valdocco, które widzimy w stanie z 1869 r.  Ks. Bosko, opisując obraz w dniu inauguracji, tak go objaśnił:
“Róże białe i czerwone to łaski, które Bóg nam zsyła. Również róże czerwone, którym towarzyszą bóle, cierpienia i ofiary, pochodzą od Boga i zaliczają się do najlepszych”.

ŚW. JAN BOSKO (1815-1888)

Ks. Bosko jest upamiętniony w kościele przez niego wzniesionym na cześć Maryi  Wspomożycielki poprzez ołtarz, który jest dziełem architekta Mario Ceradiniego. Jest on prawdziwym pomnikiem ze względu na rozmach artystyczny i niezwykłą harmonię marmuru.
Balustrada i stopnie ołtarza są z żółtego marmuru pochodzącego ze Sieny. Po bokach – dwie statuy Noriego, które podtrzymują: jedna – kielich z hostią, druga – płonące serce: symbole wiary i miłości. Cztery kolumny z czerwonego jaspisu z Garessio stanowią swoiste obramowanie obrazu przedstawiającego ks. Bosko pośród grupy chłopców, zapraszającego ich do ufnego uciekania się do Maryi.
Jest on dziełem malarza P.G. Cridy. Okna na ścianie znajdującej się w głębi przywołują na pamięć ważne wydarzenia z życia Valdocco. Witraż z lewej nawiązuje do przybycia ks. Bosko i Matki Małgorzaty do domu Pinardiego (3 listopada 1846 r.).
URNA w brązie mieści ciało ks. Bosko. Stanowi jeden z najbardziej przyciągających punktów Bazyliki Maryi Wspomożycielki. Istotnie, bardzo liczni pielgrzymi zatrzymują się przy niej na chwilę refleksji lub na cichą modlitwę. Wśród nich są rodzice, którzy powierzają swoje dzieci wielkiemu Świętemu młodych; byli wychowankowie i wychowanki; ludzie mniej czy bardziej młodzi, którzy modlą się do niego lub też młodzi pielgrzymi, którzy zawierzają Świętemu Patronowi swoją teraźniejszość i przyszłość.

 ŚW. MARIA DOMINIKA MAZZARELLO (1837-1881)

Przy głównym wejściu, po prawej, znajduje się kaplica poświęcona św. Marii Dominice Mazzarello (1837-1881), która razem z ks. Bosko założyła Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (CMW), nazywanych popularnie Siostrami Salezjankami. Maria Dominika była kobietą niezwykłą, inteligentną, obdarzoną zdrowym rozsądkiem i kreatywnością. Odznaczała się głęboką pobożnością, żyła stale w obecności Boga, zawsze gotowa nieść pomoc potrzebującym.

W 1864 r. spotkała ks. Bosko. A ten prorockim wejrzeniem dostrzegł w tej młodej dziewczynie pierwszą Córkę Maryi Wspomożycielki i tym samym możliwość pracy wychowawczej również wśród dziewcząt.
Maria Dominika zostaje siostrą, aby podobnie jak ks. Bosko i z ks. Bosko, służyć Bogu i Jego Kościołowi w społeczności tamtych czasów; zawsze uważna na potrzeby młodych, zwłaszcza najuboższych dziewcząt.
Papież Jan Paweł II podczas swojej wizyty w Turynie-Valdocco 13 grudnia 1980 r., przemawiając do zakonnic w Bazylice Maryi Wspomożycielki, powiedział o niej: : “Św. Maria Dominika Mazzarello… mówiła o rzeczach dotyczących cnót w sposób tak jasny i przekonujący, że wydawała się być natchniona przez Ducha Świętego. Przeżyła w pokorze, w umartwieniu, w pogodzie ducha swoje oddanie się Bogu, realizując swoje „macierzyństwo miłości” na rzecz tysięcy dziewcząt”.
Maria Dominika zmarła w Nizza 14 maja 1881 r., a jej ciało zostało przeniesione do Sanktuarium Wspomożycielki w Turynie-Valdocco w 1938 r. i złożone w brązowej urnie pod ołtarzem przygotowanym z okazji jej beatyfikacji.Autorem wizerunku Świętej i innych malowideł znajdujących się w tym ołtarzu jest malarz Crida.

ŚW. DOMINIK SAVIO (1842-1857)

Ta kaplica w swoim czasie była poświęcona św. Franciszkowi Salezemu, a dzisiaj – św.Dominikowi Savio (1842-1857), piętnastoletniemu świętemu wychowankowi ks. Bosko. Dominik przebywał z nim na Valdocco tylko trzy lata, przejawiając wielką bystrość umysłu i pilność w nauce oraz wielką dobroduszność. Jego mottem było:
——– Raczej śmierć niż grzechy “.
Mawiał również: Dominik’ znaczy: „należący do Pana”, tak więc muszę i chcę całkowicie należeć do Pana. I chcę stać się świętym, i będę nieszczęśliwy, dopóki nie stanę się świętym”..
Tajemnica jego świętości (która dojrzała w szkole ks. Bosko) była prosta: wielka miłość do Jezusa w Eucharystii, wielkie Nabożeństwo do Maryi, konkretne zaangażowanie na rzecz niesienia pomocy kolegom, by ci stali się lepsi i… prosta radość, udzielająca się innym, która czyniła go sympatycznym w oczach wszystkich. Świętość i radość” wyznaczały styl jego życia. Pewnego dnia powiedział do swojego kolegi: “Musisz wiedzieć, że nasza świętość tutaj polega na byciu bardzo radosnym. Troszczymy się jedynie o unikanie grzechu, jako wielkiego nieprzyjaciela, który pozbawia nas łaski Bożej i pokoju serca. Dbamy o dokładne wypełnianie naszych obowiązków i przestrzeganie praktyk pobożnych.”
Dominik zmarł w 1857 r. w wieku 15 lat. Został ogłoszony świętym („małym wielkim świętym”) 12 czerwca 1954 r. Jest najmłodszym świętym nie męczennikiem czczonym w Kościele. Obraz malarza Mario Caffaro Rore przedstawia Dominika w chwili, gdy wychodzi z Oratorium ks. Bosko, aby udać się na spotkanie swoich przyjaciół, małych i dużych. Urna znajdująca się poniżej stopni ołtarza zawiera relikwie tego świętego chłopca,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *